مقدمه: دیابت از شایع ­ترین بیماری ­های مزمن شناخته شده است. خود­مدیریتی دیابت از مهم­ترین ارکان کنترل دیابت محسوب می­ شود، لذا شناسایی عوامل موثر بر خودمدیریتی دیابت، که سازه­ های روان ­شناختی از عمده‌ترین آن‌هاست، ضروری است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین محیط عاطفی خانواده و خود­مدیریتی دیابت با نقش میانجی راهبردهای تنظیم شناختی هیجان در افراد مبتلا به دیابت انجام شد. مواد و روش ­ها: پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی با طرح مقطعی و نمونه­ گیری هدف­ مند شامل ۲۰۰ فرد مبتلا به دیابت نوع یک و دو مراجعه­ کننده به مراکز بهداشتی استان تهران در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. داده­ ها با استفاده از توزیع پرسش‌نامه‌های محیط عاطفی خانواده (BFRS)، خودمدیریتی دیابت (DSMQ) و راهبردهای تنظیم شناختی هیجان (CERQ) در بین شرکت‌کنندگان جمع ­آوری و با روش همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر، تحلیل شد. یافته‌ها: رابطه مثبت معنادار بین محیط عاطفی خانواده با خودمدیریتی دیابت (p<۰/۰۰۱، r=۰/۵۵۷) و رابطه مثبت معنادار بین محیط عاطفی خانواده و راهبردهای سازگار تنظیم شناختی هیجان(p<۰/۰۰۱، r=۰/۴۸۴) مشاهده شد. رابطه بین محیط عاطفی و راهبردهای ناسازگار معکوس و معنادار بود (p<۰/۰۰۱، r=-۰/۳۱۷). همچنین، بین راهبردهای سازگار و خودمدیریتی دیابت، رابطه مثبت معنادار (p<۰/۰۰۱، r=۰/۵۸۲) و بین راهبردهای ناسازگار و خودمدیریتی دیابت، رابطه معکوس معنادار مشاهده شـد(p<۰/۰۰۱، r=-۰/۴۳۸). راهبردهای تنظیم شناختی هیجان (سازگار و ناسازگار) نقش میانجی نسبی را در رابطه بین محیط عاطفی خانواده و خودمدیریتی دیابت ایفا کرد (۰/۰۰۱>p). نتیجه­ گیری: با توجه به نتایج، سازه‌های محیط عاطفی خانواده و راهبردهای تنظیم شناختی هیجان می‌توانند در راستای بهبود خودمدیریتی دیابت و کاهش عوارض مرتبط، مورد توجه قرار گیرند.

https://ijem.sbmu.ac.ir/article-1-3277-fa.html